امّا اگر بنده به حقيقت صدق متّصف نباشد ، و لباس اين « 1 » طايفه ، عاريتى پوشيده باشد ، و به روش ايشان اندك پرورشى يافته ، اگر فىالجمله صفايى در صورت دل وى اثر كرده باشد آن را چندان اصلى نباشد . مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ ناراً فَلَمَّا أَضاءَتْ ما حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَ تَرَكَهُمْ فِي ظُلُماتٍ لا يُبْصِرُونَ « 2 » . فأحسن أعماله ذنب ، هر عملى كه به اعتقاد وى « 3 » خوب‌تر نمايد گناه عظيم بود . و أصدق أحواله زور ، و هر حال كه نزد وى صادق‌تر بود ، كذب و بهتان باشد . و أصفى قصوده ، قعود . و صافىترين و صادق‌ترين نيّت‌هاى وى قعود « 4 » غفلت و فتور بود كه : شعر « 5 » و من « 6 » لم يكن للوصال أهلا * فكلّ إحسانه ذنوب 271 * * * شعر « 7 » آن كس كه نه درخور وصال است * احسانش همه بر او و بال است آن را كه نه بخت يار باشد * گر صد هنر است عار باشد و در اينجا معنى لطيف‌تر و بيان « 8 » شريف‌تر هست ؛ و آن آن است كه مراد به ثوب « 9 » معار ، وجود حادث مستعار است ؛ يعنى با وجود كمال صدق چون به « 10 » نور بقاء « 11 » بعد الفنا منوّر نباشد ، اگرچه اعمال وى در مقام ابرار مقبول و خالصا للّه و صادر از نيّت درست

--> ( 1 ) . ع : از . ( 2 ) . البقرة / 17 . ( 3 ) . ع : او . ( 4 ) . ع : + و . ( 5 ) . ج : - شعر . ( 6 ) . ج : - من . ( 7 ) . ج : بيت . ( 8 ) . ج : بيانى . ( 9 ) . ج : ثبوت . ( 10 ) . ج : - به . ( 11 ) . ج : بقاى .